Dawno nie pisałam, nie mam pewności czy dam radę otworzyć się znów. Chcę spróbować. Kocham to miejsce i myślę o blogu non stop. Brakuje mi pisania. Szczególnie teraz gdy wiele wokół mnie się zmieniło. Dlaczego piszę wokół mnie? Przeprowadzka uświadomiła mi, że gdziekolwiek zamieszkam, gdziekolwiek pojadę czy pójdę nie ucieknę przed samą sobą. Wydoroślałam. Nie chcę już zmieniać siebie samej, a jedynie stawać się najlepszą wersją mnie. Duże miasto na początku mnie przerażało, powoli się przyzwyczajam jednak brakuje mi kilku ważnych dla mnie osób i mimo przebywania większość czasu w tłumie ludzi zdarza mi się czuć nieco samotnie. Zakochałam się w Krakowie już dawno, co prawda mieszkanie tu aktualnie to zupełnie inna bajka niż wcześniejsze wyobrażenia, ale nie potrafiłabym teraz wrócić do mojej codzienności z przeszłości. Jestem tu szczęśliwa, przed wybraniem studiów miałam w głowie bałagan jak nigdy wcześniej. Kierunek o którym myślałam trzy lata wybrałam w ostatnim możliwym momencie, ale teraz wiem, że była to jedna z najlepszych życiowych decyzji. Wpis ten jest tylko małym wstępem do mojego powrotu tu. Blog po wielu latach dostał nową nazwę, oraz nowy wygląd. Wraz z nowym etapem życia, wprowadziłam tu trochę nowości. Wyczekujcie nowych wpisów. Niedługo wracam!

Jedyne co robimy to ukrywamy się i czekamy. Czekamy i wierzymy. Nie chcę wracać na "właściwą drogę". Żyłam odwrócona do góry nogami. Każdy potrzebuje inspiracji. Żyje tu i teraz, łapię dni, a nie zatracam się we własnej wyimaginowanej przyszłości. Jestem w pełni przekonana, że wszystko co nas spotyka dzieje się po coś. Nie ma przypadków. Wszystkie dobre i złe dni sprowadziły mnie do tego jaka jestem teraz. Pełna siły. Żyję dla samej siebie i moich bliskich, nikogo więcej. Ludzie zawsze będą ciągnąć Cię w dół. Bo masz odwagę robić coś czego oni nie zrobią nigdy, bo pewność siebie która pomaga Ci realizować plany. Bo znasz swoją wartość. Bo nie boisz się otwarcie mowić co czujesz, akceptujesz się, a patrząc w lustro wiesz, że kochasz siebie i to to jest fundamentem stworzenia udanej relacji. Żyj tak by zostać zapamiętanym i zostawić innym jak najwiecej po sobie. Nie pozwól by to co tworzysz umarło razem z Tobą. I może często to tu wspominałam, ale nigdy przenigdy nie pozwól nikomu pozbawić Cię twojej wartości. Nie żałuj niczego co sprawiło, że choć przez chwile byłeś szczęśliwy.

Miałam swoje wzloty i upadki, lecz za każdym razem znajduję siłę by wstać na nogi. I choć często pytacie Paulo, gdzie twoja dobra energia? Gdy tylko stracę ją na chwilę, mi samej jest ciężko odpowiedzieć. Na zawsze w mojej głowie zostanie pytanie gdzie twoja pewność siebie z bloga? Które zmieniło moje myślenie nie tylko wtedy gdy zostało zadane, ale i w każdej podobnej późniejszej sytuacji. Są lepsze i gorsze dni, zmienia się wszystko wokół i zmieniam się ja. Przeglądając archiwum bloga widać jak bardzo zmieniają się moje priorytety, plany, postrzeganie świata. Jak widziałam świat z perspektywy dziecka - moje pierwsze wpisy tu, a jak widzę go aktualnie wkraczając w dorosłość, podejmując poważne decyzje, znajdując swoją pierwszą pracę. Mając inne podejście do publikowanych tu treści - tworząc tak by za dwadzieścia lat mieć świadomość, że wpisy tu to moje realne myśli i uczucia, pamiętnik. Nie jestem mówcą motywacyjnym by każdy wpis podnosił ludzi w górę. Oczywiście chciałabym dzielić się dobrą energią zawsze, ale nie zawsze jest to możliwe. Przecież jestem tylko nastolatką z milionem dylematów, wahaniami nastrojów, złamanym sercem i na zmianę gubionym i odnajdywanym poczuciem własnej wartości. Blog jest prawdziwą częścią mnie, a prawdzie nic nie może zagrozić.
To moje życie. Sytuacje kiedy to miłość przynosiła mi zbawienie, a łzy były odkupieniem. Mój oprawca stawał się moim lekarstwem. Więc wyzdrowiejmy i zacznijmy od nowa. Spraw by osoba pełna wątpliwości zniknęła. Wyciągnij ze mnie smutek jak jedwab. Bo to co czujemy jest silniejsze niż moja i twoja duma.
Często pisząc kieruję się do konkretnych osób, tak już mam. Uwielbiam te moje zaszyfrowane wiadomości które może zrozumieć ta jedna osoba. Tylko męczy mnie pytanie, czy te osoby dla których zostawiam te kilka linijek znają mnie na tyle by wyczuć kiedy właśnie do nich piszę?